30/12/2016

♪ neon indian - polish girl

Wracam pociągiem z Gdyni. Odtwarzacz mp3 uparcie nie działa, więc słucham przypadkowych piosenek na YouTube, dopóki zasięg ze mną współpracuje. Nie współpracuje specjalnie długo; próbuję odnaleźć się wśród głosów i oddechów pasażerów. Co osiągnęłam w tym roku?, zastanawiam się. Cóż, nie zemdlałam, odpowiadam sobie w myślach. Kręcę głową z politowaniem.

To nie były dobre święta. Chciałam codziennie chodzić na spacery wśród lasów i gubić się w polach, ale wichury uniemożliwiały wyjście z domu. Zamiast mrozu i śniegu dostałam upiorny, zimny deszcz, wiatr wpadający pod szalik i zrywający czapki z głów. Słońce pojawiało się na moment, nieprzyjemnie ostre, źle było oglądać świat w ten sposób.

Moja siedemnastoletnia kuzynka zwierza mi się ze swoich sercowych przepraw.
- Ale obiecaj, że nikomu nie powiesz - prosi. - Nawet rodzice nie wiedzą.
Obiecuję. Jestem rozdarta między kazaniem na temat szczerości i odpowiedniego postępowania siedemnastoletniej panienki (znów czytałam Anię z Zielonego Wzgórza), ale znakomicie pamiętam, jak ja zachowywałam się w tym wieku. Zatem przytakuję tylko, że rozumiem. Bo rozumiem aż za dobrze.

Przeraża mnie 2017. Będę musiała zdecydować tak n a p r a w d ę, czego chcę, co planuję, kim chcę być. A jak wiadomo z każdego wpisu, który tu opublikowałam, zawsze, kiedy mam wziąć odpowiedzialność za swoje życie, chowam głowę w piasek i udaję, że nie chodzi o mnie. Jako że to już setny wpis, wiadomo to doskonale.

2016 w sterylnym, instagramowym skrócie.
—What do the children say?
—There's a thing the children say.
—What do the children say?
—They say: Will you always love me?
—Always.
—Will you always remember me?
—Always.
—Will you remember me a year from now?
—Yes, I will.
—Will you remember me two years from now?
—Yes, I will.
—Will you remember me five years from now?
—Yes, I will.
—Knock knock.
—Who's there?
—You see?

("Great Days," Forty Stories, Donald Barthelme)

5 comments:

  1. właśnie, ja Ci miałam powiedzieć żebyś mnie zabrała w miejsce z tego środkowego zdjęcia!

    myślałaś kiedyś sobie, że dla takiej siedemnastoletniej kuzynki jesteś czymś w rodzaju idolki? że wiesz, wykształcona, mieszka w stolicy, itp. itd.? ale jaja.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Może być ciężko - zdjęcie to zrobiłam w jednej z sal konferencyjnych Błękitnego Wieżowca, gdzie nauczam ludzi. Nie wiem, czy wpuszczą tam nadzieję polskiej fotografii!

      To właściwie dość koszmarne.

      Delete
  2. ale czekaj, to do kiedy trzeba wiedzieć kim się naprawdę chce być?

    ReplyDelete
    Replies
    1. Termin już chyba dawno minął.

      Delete
  3. Nie mogę przystać na te warunki.

    ReplyDelete