30/12/2018

♪ the 1975 - love it if we made it

Zgubiłam też moją czarną czapkę z bąblami. Jestem przekonana, że spadła mi z kolan w metrze, gdy byłam pochłonięta lekturą "2001: A Space Odyssey". Jak ja bym chciała być w kosmosie. Czy dożyję czasów, gdy będzie można skoczyć na księżyc tak, jak skacze się do Trójmiasta? (Nie.) 

Okazuje się, że zakup czapki nie jest prosty. Nie byłoby mi do tego specjalnie spieszno, gdyby nie to, że druga zguba nastąpiła w największych mrozach. Przeszłam więc pasaż wzdłuż i wszerz, w każdej czapce czując się jak CWANY ZŁODZIEJASZEK. Ostatecznie stanęło na jakimś akrylowym, szarym, nieco mniejszym niż inne, koszmarku. Przynajmniej nie będzie mi przykro, gdy go zgubię. Zdaje się, że to nieuniknione.

Zatem w 2018 zgubiłam dwie czapki (moja mama nie jest pod wrażeniem). Poza tym drobnym faktem, muszę przyznać, że to był dobry rok. Dawno nie czułam się tak spokojnie w tym przerażającym świecie. Może wystarczyło wcześniej postarać się o umowę o pracę. Albo być dużą dziewczynką i przyznać przed sobą pewne rzeczy, a także pewnym rzeczom przed sobą zaprzeczyć.  Jakby tak w 2019 osiągnąć pełną zgodę z samą sobą. Ależ to by było wspaniałe.

It is about making it to thirty, or maybe even fifty, without wanting to shoot yourself in the head.
- "This Is Water", David Foster Wallace