27/05/2017

♪ modest mouse - custom concern

- Przepraszam, czy mają panie tutaj nową Politykę? - zagaja do nas w kawiarni starsza, bardzo elegancka pani. Pomagamy jej szukać wśród stosu gazet na parapecie. Znajdujemy magazyn z Brigitte Macron na okładce.
- Czy panie to widziały? - kontynuuje starsza, bardzo elegancka pani. - Co oni z niej zrobili? Podkreślili każdą zmarszczkę! Nie tego się spodziewałam po Polityce - mówi ze smutkiem.
Odchodzi do swojego stolika, przy którym czeka na nią koleżanka. Gorąco dywagują o okropnej okładce Polityki i że co komu do tego, kto z kim się wiąże.
Serdecznie się z nimi żegnamy. Chcemy być takie za pięćdziesiąt lat. W zacienionym mieszkaniu pijemy białe wytrawne wino i słuchamy winyli, bo jest piątek i można po prostu.

Zajmuję się odrabianiem prac domowych, niepisaniem magisterki (znów psuje mi się laptop, nie mogę pracować w tak stresującej atmosferze, prawda), udawaniem entuzjazmu w pracy, tęsknieniem.

Ostatnio najbardziej lubię buły cynamonowe i wegańskie lody w czarnym wafelku. Czarny wafelek, a w nim słony karmel, ludzie.

- Przypomina mi pani Sashę Grey - informuje mnie mój szesnastoletni uczeń. Jesteśmy już w tej Niebezpiecznej Fazie.

To tak à propos Niebezpiecznej Fazy. Bardzo miłe ostrzeżenie na Powiślu.

Zajmuję się szukaniem pracy. Tak strasznie nie chcę być dorosła, że brzuch mnie od tego boli. (Chyba że to te czarne wafelki). Got to go to work, got to go to work, got to have a job.

15/05/2017

♪ the national - all the wine

Mam troszeńkę kryzys. (Pomijając nawet ten nieustanny, który trwa od mniej więcej 1994). Już mam dość nauki. Nie chcę być ani drugim magistrem, ani doktorem, ani pisarką. Chcę pracować w fabryce i robić patyczki do uszu. Już mam dość czytania tekstów, które nie do końca mnie obchodzą. No wojna secesyjna, na litość. Pisania esejów na ultradurne tematy, o magisterce nie wspominając. Mam osiemnaście tysięcy zadań domowych z języka polskiego do zrobienia. Kolokwium z całego roku, które obejmuje takie pyszności jak akomodacja syntaktyczna. Mam ją w dupie. Najchętniej zawinęłabym się w kołdrę i spała. Bo owszem, pracować też mi się nie chce. Nic mi się nie chce, tylko leżeć. Może potrzebuję coacha motywacyjnego. Oni, w przeciwieństwie do mnie, nawalają się po twarzach i otrzymują stopień doktora. Mój boże. Czy istnieje praca, w której zarabia się dużo pieniędzy i nic się nie robi? Ja się zabiję, po prostu. Już słyszę, jak Weronika i Piotrek mówią, że tyle obiecuję i nic z tego nie wychodzi. Jeszcze się zdziwią.

A może zostanę youtuberką?

Poszłam do Żabeńki w końcu i napchałam się bułkami cynamonowymi. Proszę tam chodzić i napychać się, może się kiedyś spotkamy. Na pewno wtedy, jak będę miała pół twarzy i pół bluzki w okruchach. Potem spaliłam dekolt na Powiślu. Mam teraz takie mega fajne czerwone plamiszcze. Jeszcze bardziej potem poszłam napchać się z Wojtkiem obiadami i lemoniadami, a do domu doturlałam się, bo tak było prościej. W międzyczasie gdzieś na Kamionku napisałam, że MIŁOŚĆ DLA WSZYSTKICH.

Wojtek udawał, że jest Eliottem Erwittem.

Miłość nawet dla mnie, bo jeśli koleś przelatuje dla ciebie 12 000 kilometrów, to możesz go łaskawie rozważyć, tym bardziej, że przeleci je znów w lipcu i będziecie hasać po Polsce, dopóki śmierć was nie rozłączy. Albo linie lotnicze.

02/04/2017

♪ afghan whigs - uptown again

Rzym to powrót do dzieciństwa.
Jest beztrosko, kolorowo, każdy jest miły i się uśmiecha. Do wyboru są ciastka albo więcej ciastek, trochę pizzy i cappuccino za 1,50 euro od 7:00 rano do 1:00 w nocy, kiedy tylko chcesz, a mama nie powie, że przesadzasz.
Nie do końca wiadomo dokąd iść, bo ulice są nieopisane, a numery gładko przechodzą z 7 do 25. Nikomu to nie przeszkadza. Budynki pojawiają się znienacka i tak samo znikają. Rzym to miasto niespodzianka.
Watykan to okropne nudy, długie kolejki, przechodzenie przez Kaplicę Sykstyńską w ogromnym pośpiechu, no stop, no pictures, że tym ochroniarzom nie plącze się język. Dookoła Watykanu za kanapkę i kawę można zapłacić 22 euro. Warto przejść na drugą stronę przez Ponte Vittorio, gdzie jest dużo małych przyjemnych knajpek z rozsądnymi cenami.
Kawa jest pyszna zawsze i trzeba ją oceniać w skali włoskiej - cappuccino, które smakowało nam najmniej to i tak 11/10 w skali polskiej. W kafejce na rogu Barberini rozkochałam w sobie jednego z baristów, bardzo go polecam, jeśli ma się gorszy dzień. Jest zabójczo przystojny.
Podróżowanie z Weroniką to dobre podróżowanie. Mamy identyczne podejście do zabytków i muzeów, wiemy, dokąd chcemy iść i co chcemy zobaczyć. Nie marnujemy czasu i wiemy, kiedy musimy od siebie odpocząć i posłuchać muzyki - na przykład wtedy, kiedy jedziemy ponad pół godziny do senatu na spotkanie z Ważnymi Ludźmi. Jeden z Ważnych Ludzi zaprasza nas do siebie, abyśmy mogli podziwiać zachód słońca przy drinkach. Z dachu jego mieszkania widać Panteon. Może to sen. 
Przystanki w Rzymie również nie są wystarczająco dobrze oznaczone. Na tablicy z rozkładem może być napisane Colombo (5 fermate), co oznacza, że autobus zatrzyma się na pięciu przystankach Colombo, a każdy z nich prowadzi do innej ulicy.
Rzym jest brudny, nie ma koszy na śmieci - jeśli są, to zrobione z folii. Trzeba patrzeć w niebo. Niebo jest tak błękitne, a światło jest tak bezczelnie mocne, że wydaje się, że ktoś to reżyseruje. Koloseum w środku nie skrywa żadnych tajemnic, wystarczy obejrzeć je z zewnątrz. Zgubić się w Foro Romano to sama radość. I've known you for only 10 minutes and I'd host you no doubt. Dzieje się dużo, nie mamy siły, w muzeum siadamy na schodach, zamiast podziwiać, jak lew zabija konia. Wiem, że ktoś mnie obserwuje od pierwszego dnia. Krążymy wokół siebie, niby przypadkowo, ale potem przyznajemy przed sobą, że tutaj nie było ani jednego przypadku, ani jednej nieprzemyślanej decyzji, ani jednego nieprzemyślanego słowa. Ciepłe dłonie, które powoli zbliżają się do moich pleców, aż w końcu mnie obejmują. Zasypiamy wtuleni w siebie na koncercie w planetarium. Nie wszystkim się to podoba. Dobrze, że lobby hotelowe jest puste, bo wyrzuciliby nas za obsceniczność. 

Polska nie jest dobrym krajem. Naszym znajomym Afroamerykanom ludzie robią zdjęcia. Ostrzegałam, ale nie wiem, co powiedzieć, kiedy zostaję postawiona przed tym faktem. Jest mi bardzo głupio i bardzo wstyd. Nie śpię praktycznie wcale, mam obtarte stopy, ledwie podnoszę nogi, jestem zmęczona psychicznie o wiele bardziej niż fizycznie. Dzień przed konferencją zmieniam pół swojej prezentacji, nie wiem, jakim cudem mówię wszystko, co chciałam powiedzieć, profesor jest zadowolony, podchodzą do mnie inni studenci i mi gratulują. Tak bardzo chcę spać, jest tak bardzo gorąco. Rzeczywistość wyciąga po mnie swoje łapska, a ja jeszcze nie rozumiem, że nie muszę wstawać o 6:00, żeby pójść do hotelu po grupę i zaprowadzić ich tam, gdzie należy. Że upłynie wiele miesięcy, zanim znów zobaczę ten uśmiech i usłyszę ten głos naprawdę. Oregon jest za daleko.